De boodschap in veel populair psychologische boeken is dat je kunt worden wat je maar wilt. Als je iets maar vurig genoeg verlangt, zul je het uiteindelijk bereiken. Het is duidelijk dat deze uitspraak niet op de waarheid berust.
Ze is niet alleen onwaar, deze overtuiging is ook nog slecht voor je psychische gezondheid.

Sommige aspecten van het leven heb je niet onder controle. Denk aan de vrij recente gebeurtenis waarbij iemand zich van het leven berooft door van het dak van een flat te springen en per abuis bovenop een voorbijganger terechtkomt. Beiden overleven dit niet. Dat is voor de voorbijganger pure pech. Zo heb je ook pech wanneer je met één hand geboren wordt of met een andere handicap. Dit heeft te maken met genen en aanleg en daar hebben we zelf weinig invloed op. Wanneer men toch blijft volhouden dat mensen hun eigen leven volstrekt in eigen hand hebben,
is dat een kwalijke zaak. Zo wordt mensen die niet succesvol, gelukkig, beroemd of iets dergelijks zijn al snel een schuldgevoel aangepraat. Immers: eigen schuld, dikke bult.

Het is dus belangrijk om te leren accepteren dat sommige wensen niet uitkomen. Als je accepteert dat je niet de volledige controle over je omgeving hebt en dat je niet perfect bent, valt er een hele last van je schouders. Voor veel mensen in leidinggevende functies is het absoluut not done om toe te geven dat zij in sommige situaties ook niet weten wat de meest verstandige keuze is. Wanneer ze echter gaan beseffen dat medewerkers niet van hun leidinggevende verwachten dat deze perfect is, krijgt hun functioneren een hernieuwde kracht.

De andere kant van de medaille is echter dat je ook teveel kunt accepteren. Wanneer vrouwen niet hadden geprotesteerd tegen hun ondergeschikte rol in de maatschappij, hadden zij nu nog steeds geen kiesrecht gehad. Belangrijke maatschappelijke omwentelingen komen voort uit het feit dat mensen hun huidige situatie niet accepteren. Heel simpel gesteld kun je de frustratie over een druppelende kraan leren accepteren, maar het is meer voor de hand liggend om het leertje te vervangen. Bovendien is het besef van eigen verantwoordelijkheid ook een groot goed. Wanneer je alle problemen in je leven wijt aan de omstandigheden, zul je nooit actie ondernemen om je omstandigheid te verbeteren.

Het is dus zaak om een goed evenwicht te vinden tussen acceptatie enerzijds en ambitie anderzijds. Dit idee wordt het best verwoord in een gebed dat de Amerikaanse theoloog Reinhold Niebuhr geschreven heeft (te vinden in The Essential Reinhold Niebuhr):

Geef mij de innerlijke rust om de dingen te aanvaarden die ik niet kan veranderen,
de moed om datgene te veranderen, waartoe ik bij machte ben
en de wijsheid om in te zien waar het verschil daartussen ligt.